Zdrowie

Informacje na temat medycyny

Strona o zdrowiu

Postępowanie psychoanalityczne opiera się na założeniu, że każdy człowiek, w związku ze swoją konstrukcją psychiczną i bagażem doświadczeń, ma pewne cechy podstawowe i mechanizmy zachowań, na których podstawie kształtuje swoje stosunki z innymi. W tych strukturach często ukryte są podświadome konflikty. Na przykład może się zdarzyć, że wbrew naszej woli wciąż przymuszamy drugą osobę do robienia czegoś, co już w dzieciństwie nas raniło i bolało. Sami wyjątkowo rzadko zdajemy sobie z tego sprawę. Również w trakcie psychoanalizy pacjent wcześniej czy później próbuje tego samego wobec terapeuty. W mechanizmie tym tkwi duża szansa analizy: ponowne przeżycie na przykład doświadczeń w kontaktach dziecka z rodzicami stwarza możliwości zmiany. Konflikt podświadomy może dzięki psychoanalitykowi zostać w pełni uświadomiony. Przykład: terapeuta nie przyjmuje narzucanej przez pacjenta roli ojca, zawsze wiedzącego, co jest słuszne, a co nie, stara się natomiast zwrócić uwagę na to, że chory na innych ceduje swoje prawo do orzekania i decydowania. W ten sposób narzuca im pewien wzorzec stosunków, powiązań, który utrzymuje go w wiecznej zależności. Jeśli ten podstawowy wzorzec zostanie ujawniony, omówiony i niekiedy wielokrotnie na nowo rozpracowany, to często udaje się go ,.odczarować" i w ciągu następnych miesięcy skutek jego działania może zmaleć. Psychoanalizę można więc porównać do spektaklu teatralnego: mechanizmy naszych powiązań zostają jeszcze raz zainscenizowane, a główny konflikt tkwiący w podświadomości zmierza do finału. Terapeuta „wyłuskuje" dotkliwy konflikt, a uświadamiając go, zdejmuje zeń „zaklęcie". Mechanizm traci swoją moc, powtórki przebiegają już świadomie. Pacjent zauważa, że sam często skłaniał inne osoby, aby nad nim dominowały. Terapeutę można uznać za odczarowującego maga, który zwraca uwagę na to, czego samemu się nie dostrzega.