Zdrowie

Informacje na temat medycyny

Strona o zdrowiu

Właściwie obowiązuje tylko jeden wskaźnik umożliwiający ocenę zasadności, a nawet konieczności zastosowania psychoterapii: jest nim subiektywnie odczuwane cierpienie. Najczęściej pojawiają się dwa podstawowe uczucia: — myśl: „dalej już nie mogę", rodzi się u ludzi, którzy osiągnęli kres swoich możliwości — na przykład musieli zawsze w pojedynkę stawiać czoło dramatycznym wydarzeniom i kryzysom lub stale odrzucali każdą ofiarowaną im pomoc; — myśl: „nie chcę tak dalej żyć", staje się wyjątkowo dotkliwa u osób, które spostrzegają, że wciąż wpadają w te same dręczące sidła codzienności i wzajemnych uzależnień, na przykład trwałe kryzysy małżeńskie, wciąż powtarzające się konflikty z dziećmi lub przyjaciółmi. Istotna podstawę terapii stanowi świadomość: „Dzieje się ze mną coś, co mi nie odpowiada i powoduje cierpienie". Drugim ważnym czynnikiem jest chęć rozpoznania sytuacji lub dokonania zmiany. Ta podstawowa motywacja gwarantuje, że przebrnie się przez długą i często uciążliwą kurację. Kto natomiast jest zadowolony ze swego losu, nie potrzebuje terapeuty. Istnieje wszakże ważny wyjątek od tej reguły: jeśli zauważasz, że twoje zachowanie sprawia komuś cierpienie, wtedy trzeba się zastanowić, czy nie należałoby zasięgnąć porady i podjąć leczenia. Najbardziej znany przykład takiej sytuacji stanowią dzieci z dewiacjami zachowania, cierpiące wskutek reakcji rodziców. Tu dzieci stają się nosicielami cierpienia rodziców, czego ci albo nie mogą, albo nie chcą zrozumieć.