Zdrowie

Informacje na temat medycyny

Strona o zdrowiu

Wszyscy znamy formy leczenia, których nie określa się mianem psychoterapii — na przykład rozmowa z lekarzem może zawierać jej elementy, jeśli słucha on uważnie, znajduje wspólny język z pacjentem i zainteresuje się jego problemami. Podobnie jest, gdy sami zwracamy się do specjalistów, aby jako osoby postronne pomogli nam w przezwyciężeniu kryzysów. Dzisiaj poza poważnymi metodami psychoterapeutycznymi istnieje cały szereg propozycji, które należy oceniać bardzo krytycznie. Nie docenia się na ogół niebezpieczeństwa, jakie stanowią źle wyszkoleni „guru", nowi uzdrowiciele i przywódcy sekt. Bezpośrednim skutkiem nie sprawdzonych eksperymentów psychoterapeutycznych może być ciężki kryzys emocjonalny, krańcowe uzależnienie i utrata kontaktu z rzeczywistością. Poniżej można znaleźć wskazówki ułatwiające ocenę naukowo sprawdzonych metod psychoterapeutycznych. Dają one możliwość oddzielenia „ziarna od plew". Psychoterapia stwarza możliwość samodzielnego uporania się ze swoimi problemami. Chory nie jest poddawany leczeniu jak w medycynie tradycyjnej, lecz działa sam w sposób aktywny, potrzebna jest zatem czynna współpraca pacjenta. Psychoterapeuci pełnią rolę uważnych słuchaczy i obserwatorów, biorąc udział w poszukiwaniu nowych możliwości zrozumienia problemów, ułatwiając przemyślenia na temat własnej osoby. Poważna terapia nie jest sprzedażą gotowych „recept" na rozwiązanie problemów. Każdy pacjent musi sam znaleźć drogę do dobrego samopoczucia i równowagi duchowej. W sytuacji idealnej można się dzięki psychoterapii ujrzeć jak gdyby w lustrze, poznać swoją chorobę i jej przyczyny. Terapeuta pomaga ustawić to lustro i zrozumieć odbity w nim obraz.